Hoe een Hyrox leidde tot ontslag op staande voet
Een werkneemster meldt zich ziek vanwege spanningen op het werk. Even later laat zij haar werkgever weten dat zij de ziekte van Pfeiffer heeft, van kleine inspanningen al moe wordt en overdag veel slaapt. Twee weken later doet zij mee aan een Hyrox: een fitnesscompetitie waarbij je acht keer een kilometer hardloopt, afgewisseld met zware fitnessoefeningen. De werkgever ontdekt dit en ontslaat haar op staande voet. Is dit ontslag op staande voet terecht? De kantonrechter in Tilburg oordeelt dat het ontslag op staande voet terecht is (ECLI:NL:RBZWB:2026:8540).
De feiten
De werkneemster treedt op 1 januari 2025 in dienst als medewerker commerciële binnendienst bij een makelaarskantoor, voor 28 uur per week. Al in het eerste jaar loopt het niet soepel: zij meldt zich regelmatig af, verschijnt te laat, vertrekt eerder en wil haar uren aanpassen. De werkgever komt haar op meerdere momenten tegemoet. Uiteindelijk wordt het contract verlengd met een tweede jaar, maar nu voor 24 uur per week. Partijen spreken af dat het wederzijdse vertrouwen moet worden hersteld.
Op 10 februari 2026 meldt de werkneemster zich ziek, naar eigen zeggen vanwege spanningen in de arbeidsrelatie. Op 13 maart 2026 stuurt zij een WhatsAppbericht aan haar leidinggevende dat ze de ziekte van Pfeiffer en een zware keelontsteking heeft. Ze geeft aan dat ze door kleine inspanningen al moe is en overdag slaapt ze veel.
Twee weken later, op 27 maart 2026, doet zij mee aan een Hyrox. De werkgever ontdekt dit en confronteert haar ermee. Haar reactie: sporten is gezond. Op 3 april 2026 volgt ontslag op staande voet.
Het oordeel van de kantonrechter
De werkneemster berust in het ontslag, maar vecht de rechtsgeldigheid ervan wel aan. Zij verzoekt een billijke vergoeding, een vergoeding wegens onregelmatige opzegging en de transitievergoeding.
De kantonrechter gaat niet mee in het verweer van de werkneemster en overweegt als volgt. Niet de ziekmelding zelf ligt aan het ontslag ten grondslag en ook niet de vraag of zij feitelijk in staat was om een Hyrox te lopen. Het draait in deze zaak om de vertrouwensbreuk. Partijen hadden meermaals gesproken over herstel van vertrouwen. De werkneemster had haar werkgever laten weten dat zij de ziekte van Pfeiffer had en van kleine inspanningen al moe werd. Twee weken later bleek zij een zware fitnesscompetitie te hebben gelopen. Toen de werkgever haar daarmee confronteerde, luidde haar verklaring slechts dat sporten gezond is.
De kantonrechter oordeelt dat de werkgever in dat licht – gezien de voorgeschiedenis en de herhaalde bereidheid om de werkneemster tegemoet te komen – alle vertrouwen in verdere samenwerking mocht verliezen.
Het ontslag op staande voet is rechtsgeldig. Daarmee wordt de billijke vergoeding afgewezen. Er is opgezegd wegens een dringende reden en dan komt een billijke vergoeding op grond van artikel 7:681 BW niet in beeld.
Wél een transitievergoeding
De kantonrechter kent de werkneemster ondanks het terechte ontslag op staande voet wél een transitievergoeding toe. De wet bepaalt dat een transitievergoeding niet verschuldigd is als het eindigen van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van de werknemer (artikel 7:673 lid 7 sub c BW). Maar een dringende reden is niet automatisch ernstige verwijtbaarheid. Daarvoor moet sprake zijn van bijzondere omstandigheden en niet snel mag worden aangenomen dat geen transitievergoeding verschuldigd is. De kantonrechter acht het handelen van de werkneemster verwijtbaar, maar niet ernstig verwijtbaar. De transitievergoeding wordt daarom toegewezen.
Gefixeerde schadevergoeding
De werkgever dient op haar beurt een verzoek in tot betaling van een gefixeerde schadevergoeding op grond van artikel 7:677 lid 2 BW. Bij een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd zonder tussentijds opzegbeding is die vergoeding gelijk aan het loon over de resterende duur van het contract.
De kantonrechter wijst de vordering toe, maar matigt het bedrag: van € 18.804,60 naar € 2.106,00 bruto (één maandsalaris inclusief vakantiebijslag). De reden daarvoor is dat de vergoeding strekt ter compensatie van nadeel en de werkgever heeft niet onderbouwd welk nadeel zij daadwerkelijk heeft geleden.
Afsluitend
Als uitgangspunt geldt dat het aan de bedrijfsarts is om te beoordelen wat een zieke werknemer wel en niet kan. De kantonrechter baseert het ontslag dan ook niet op de vraag of de werkneemster medisch gezien aan een Hyrox kon deelnemen. Het draaide om de vertrouwensbreuk: de werkneemster meldde zelf dat zij de ziekte van Pfeiffer had en van kleine inspanningen al moe werd en liep twee weken later een Hyrox. Toen de werkgever haar daarmee confronteerde, reageerde zij enkel met de opmerking dat sporten gezond is. In een arbeidsrelatie waarin partijen al meermaals hadden gesproken over herstel van vertrouwen, was dat onvoldoende.
Heeft u vragen over ontslag op staande voet of een andere arbeidsrechtelijke kwestie? Neem gerust contact met ons op.